Αναζήτηση
  • Έρση Κουμπούρη

...Και τώρα πώς πάμε στο σχολείο;



Η απόφαση είναι οριστική. Στις 10 Μάϊου, την προσεχή Δευτέρα, ανοίγουν τα δημοτικά σχολεία και τα γυμνάσια, με όπλα... την «αυτοδιάγνωση»! Παιδιά, ηλικίας 6 -7 ετών και μεγαλύτερα ακόμα, καθώς και οι ενήλικοι δάσκαλοί τους, θα πρέπει να πραγματοποιούν self tests, αποδεικνύοντας ότι δε νοσούν. Την ίδια στιγμή, οι εμβολιασμοί, στον γενικό πληθυσμό και στους εκπαιδευτικούς, "σέρνονται" με ρυθμούς "χελώνας", ενώ ο αριθμός των κρουσμάτων παραμένει στα ύψη και καθημερινά μετράμε εκατόμβες νεκρών συνανθρώπων μας.


Μέχρι τώρα, τα σχολεία έχουν ανοίξει και κλείσει αρκετές φορές ενώ, έχουν χαθεί σχεδόν οι μισές ώρες από τη δια ζώσης διδασκαλία στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση και λίγο παραπάνω από τις μισές, στη Δευτεροβάθμια. Επιπλέον, οι επιπτώσεις στο ψυχοκοινωνικό και γνωστικό επίπεδο των μαθητών είναι μεγάλες, όπως υπογραμμίζουν επίσημες έρευνες, που έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο τύπο.


Σύμφωνα με την εκπαιδευτική κοινότητα, τα παιδιά βρίσκονται πίσω, τόσο στην αφομοίωση όσο και στην κάλυψη της ύλης. Ακόμα και τα παιδιά που συμμετείχαν στην τηλεκπαίδευση – γιατί δυστυχώς πολλά δεν είχαν ούτε αυτή τη δυνατότητα - δυσκολεύτηκαν να αφομοιώσουν τη νέα ύλη, ενώ πολλά ακόμα, εμφάνισαν διάσπαση προσοχής ως αποτέλεσμα της γρήγορης εναλλαγής ήχων και εικόνων από τον υπολογιστή που συμβάλλει σ’ αυτό.


Δυστυχώς, τα παιδιά, όλο αυτό το διάστημα μετατράπηκαν σε απαθείς δέκτες πληροφορίων χωρίς τη δυνατότητα αλληλεπίδρασης στη διαδικασία της μάθησης. Πολλά επίσης, ανέπτυξαν συναισθήματα όπως άγχος, φόβο, αγωνία, στενοχώρια, λόγω της συνεχόμενης παραμονής στο σπίτι και της αναγκαστικής κοινωνικής απόστασης από τους φίλους τους. Από την άλλη πλευρά, εκπαιδευτικοί κλήθηκαν μέσα από έναν υπολογιστή να κρατήσουν ανοικτό το δίαυλο επικοινωνίας με τους μαθητές τους ή ακόμα να διατηρήσουν ενεργή την παιδαγωγική σχέση.


Όμως πως ανοίγουν τα σχολεία;


Η συζήτηση για το άνοιγμα των σχολείων έρχεται σε μία περίοδο που γονείς, εκπαιδευτικοί, ειδικοί, έχουν κατανοήσει ότι η τηλεκπαίδευση δε μπορεί να υποκαταστήσει τη διά ζώσης εκπαίδευση. Πριν από λίγο καιρό πραγματοποιήθηκε το άνοιγμα στα Λύκεια. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, δε λήφθηκε κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας, με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς να πραγματοποιούν, χωρίς καμία επιστημονική εποπτεία, τεστ αυτοδιάγνωσης με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.


Μέσα σε αυτό το κλίμα, το υπουργείο Παιδείας, που ως τώρα, εκθείαζε την «άψογη» λειτουργία της τηλεκπαίδευσης, με νέα εγκύκλιό του, για τον «προγραμματισμό της εκπαιδευτικής λειτουργίας και τη διαχείριση της ύλης διαρκούσης της πανδημίας», έμμεσα παραδέχεται, όσα λένε τόσο καιρό, εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι - ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς - για τις επιπτώσεις που έχουν εμφανιστεί στους μαθητές. Ωστόσο, ακόμα μία φορά, το υπουργείο, προτάσσει τη λύση της «ατομικής» ευθύνης, προτρέποντας εκπαιδευτικούς και διεπιστημονική ομάδα, να αναλάβουν οι ίδιοι δράση για τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις προσαρμόζοντας την ύλη και ενισχύοντας απλώς τη συνεργασία μεταξύ των παιδιών...


Είναι ποτέ δυνατόν οι εκπαιδευτικοί, που από την πρώτη στιγμή βρίσκονται στο πλευρό των μαθητών τους, να παίξουν και το ρόλο του ψυχολόγου ή του κοινωνικού λειτουργού μέσα στα σχολεία; Θεωρείται αυτό επιστημονικά καταρτισμένη λύση; Αλήθεια, ποια σχολεία διαθέτουν, σε σταθερή βάση, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς οι οποίοι, με σχεδιασμό αντιμετωπίζουν αυτή τη σύνθετη κατάσταση; Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί εργάζονται ως αναπληρωτές και πηγαίνουν σε 5 διαφορετικά σχολεία κάθε βδομάδα; Αυτή η αναλογία σε τι αριθμό επισκέψεων και μαθητών αντιστοιχεί άραγε; Και ποιος έχει την ευθύνη για τις προσαρμογές στην ύλη; Μήπως τελικά οι εκπαιδευτικοί καλούνται να τα βγάλουν πέρα με μεμονωμένες ενέργειες ελλείψει συλλογικού σχεδιασμού; Γιατί το υπουργείο Παιδείας αποποιείται των ευθυνών του; Εφόσον μιλά για αναπροσαρμογή της ύλης, ποιο σχεδιασμό δρομολογεί, το ίδιο, για παράδειγμα, κατά τη νέα σχολική χρονιά, με βάση τις ειδικές συνθήκες που υπάρχουν;


Τα ερωτήματα αυτά δεν προκύπτουν ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα της πολύτιμης πείρας, που αποκτήθηκε εδώ και ενάμιση χρόνο, βλέποντας τις τραγικές ελλείψεις στις υποδομές, στον υλικοτεχνικό εξοπλισμό, στο σχεδιασμό και επαναπροσδιορισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας, σύμφωνα με τα δεδομένα που διανύουμε. Τραγικές ελλείψεις στα σχολεία, που όμως υπήρχαν ακόμα, πολύ πριν από την εμφάνιση της πανδημίας, σε εκπαιδευτικούς, σε επιστημονικό προσωπικό ακόμα και σε διοικητικούς υπαλλήλους, όπως για παράδειγμα, καθαριστές /στριες. Βλέπουμε τις ανεπάρκειες στις σχολικές άιθουσες, όπου είναι αδύνατο να μη φιλοξενούνται 25 – 30 μαθητές ανά τμήμα, ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω.


Επομένως, είναι αναγκαίο και στην ευθύνη του κράτους να παρέχει ένα σύγχρονο, εξοπλισμένο και δωρεάν σχολείο, με το απαραίτητο εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό, για όλα τα παιδιά, εν έτει 2021. Είναι όμως και ευθύνη δική μας, των εκπαιδευτικών και των γονιών, των γονεϊκών και εκπαιδευτικών συλλόγων να διεκδικήσουμε, όλοι μαζί, σύγχρονες συνθήκες εκπαίδευσης, με σχολεία που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών και θα έχουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο λειτουργίας και προστασίας, κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη…


Αφιερωμένο στους εκπαιδευτικούς, στους γονείς, μα πάνω από όλα στα παιδιά, που δικαιούνται ένα καλύτερο μέλλον σήμερα, τώρα..., όχι αύριο...!!!


Για την ομάδα του The Paint Poster Studio

Έρση Κουμπούρη, Δημοσιογράφος

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων